Love roses

Love roses

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Την λένε Εύα...

Την γνώρισα πριν δύο καλοκαίρια και αμέσως έγινε ένα τσαφ...κολλήσαμε έτσι χωρίς πολλά πολλά απλά συνέβη,ακολούθησαν νύχτες κάτω από τον καλοκαιρινό έναστρο ουρανό με κουβέντες,όχι απλές λέξεις που λέγονταν έτσι για να ειπωθούν...κουβέντες σοβαρές που με άλλους ίσως και ποτέ να μην έκανα.Περάσαμε μαζί 54 δύσκολες μέρες σε ένα περιβάλλον που πότε μας έπνιγε και πότε μας έδινε μια δύναμη τεράστια.Φεύγοντας δεν της είπα αντίο,ποτέ δεν λέω αντίο την μισώ αυτή τη λέξη,προτιμώ να χαιρετώ με μια αγκαλιά κι ένα φιλί για να δημιουργείται η ψευδαίσθηση πως θα ανταμώσεις το ίδιο βλέμμα και αύριο.
Είναι ένας άνθρωπος δυνατός και αδύναμος ταυτόχρονα.Ένας άνθρωπος που μπορεί με μια του λέξη να σου πάρει μακριά κάθε θλίψη,ένας άνθρωπος που δεν βαριέσαι να μιλάς μαζί του από το τι χρώμα να βάψεις το νύχι σου μέχρι και για το πως θα μπορούσε η Ευρώπη να λύσει το προσφυγικό ζήτημα.Η Εύα είναι η φίλη που σας εύχομαι να έχετε όλοι γιατί είναι δώρο να έχεις έναν άνθρωπο να απευθυνθείς όταν ο κόσμος σου γίνεται χίλια κομμάτια!Όχι για να ξεχάσεις τον γκρεμισμένο σου κόσμο,ούτε για να τον χτίσεις βιαστικά πάνω σε θεμέλια που δεν θα αντέξουν είναι εκείνος ο άνθρωπος που θα σταθεί δίπλα σου,θα ακούσει με προσοχή όσα σε βασανίζουν κι έπειτα θα σε βγάλει πολλές βόλτες μέχρι να βρεις εντελώς τυχαία ένα κάτι να πιαστείς και να σηκωθείς ξανά στα πόδια σου.Βάζει ας πούμε ένα μικρό τόσο δα λιθαράκι στο νέο σου οικοδόμημα.
Είναι άνθρωπος αεράκι,περνά και σε ξυπνά σε κάνει να θες να κινηθείς,σκαρώνεις ταξίδια μαζί της και ξέρεις πως θα είναι γεμάτα εκπλήξεις...δεν ντρέπεσαι να της φανερώσεις τα πιο  κρυφά σου θέλω γιατί ξέρεις πως δεν θα τα χλευάσει,αντιθέτως θα γίνει αφορμή για να τα κυνηγήσεις ακόμα πιο έντονα.Ξέχασα να σας πω,η Εύα είναι χορεύτρια...ίσως να έχει κλέψει από το χορό αυτό το πάθος...ίσως αυτή η αέρινη αύρα που διαθέτει να είναι δώρο της μούσας του χορού.
Όσο δυνατή είναι για μένα τόσο αδύναμη είναι για τον εαυτό της.Ένας άνθρωπος με τόσα χαρίσματα που επιμελώς κρύβει,όπως επιμελώς κρύβει και τον υπέροχο εσωτερικό της κόσμο.Ποιος ξέρει ίσως αυτή να είναι η άμυνα της μέσα σε ένα κόσμο που στηρίζεται κυρίως στο φαίνεσθαι,μέσα σε ένα κόσμο που θα σκαλώσει στο καλογυμνασμένο της κορμί και θα προσπεράσει το μεγαλείο της καρδιά της.Την λένε Εύα,την αγαπώ και την θαυμάζω και εύχομαι γρήγορα να είναι ευτυχισμένη έτσι όπως εκείνη ορίζει την ευτυχία.Την λένε Εύα και την ευχαριστώ που μου χάρισε ένα χαμόγελο το οποίο ακόμα διατηρώ όταν γκρεμίστηκε ένας κόσμος που έχτιζα πάνω σε ψεύτικες ανάγκες!

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Σε αυτούς που φέυγουν...

μην μπορώντας να σε αντικρίσουν στα μάτια και να σου ανακοινώσουν την φυγή τους μην χαρίσεις πολλά λόγια...μην ξοδέψεις δάκρυα...μην αφήσεις την απουσία τους να σε κουρσέψει,να σε κάνει έναν ζωντανό νεκρό,μια σκιά που θα κινείται αλλά δεν θα νιώθει...μην τους αφήσεις με ακούς;Μην τους αφήσεις!Δεν αξίζουν τίποτα να θυσιάσεις για αυτούς...δεν άξιζαν ποτέ κι εσύ για κάποιο λόγο ποτέ δεν το έβλεπες...με ακούς;Δεν άξιζαν...έμαθαν στις μεγάλες μάχες να σκύβουν το κεφάλι,να κρύβονται πίσω από ένα «δεν μπορώ» και να θεωρούν πως έτσι κάπως θα απαλλαχθούν...Απαλλάχθηκαν άραγε;
Αν με ρωτάς εμένα όχι...ακόμα τυραννιούνται μέσα στις φυλακές που χτίζει το μυαλό τους,ακόμα κάνουν σκέψεις για εκείνα που άφησαν...για εκείνα που έγραψαν για εκείνα που είπαν και για εκείνα που δεν είπαν...κι αν εσύ γυρνάς χαμένος μέσα στους δρόμους και αναζητάς μια πυξίδα για να σε οδηγήσει κάπου εκείνοι που σε άφησαν και έφυγαν χωρίς να σου ανακοινώσουν την φυγή τους κοιτώντας σε στα μάτια γυρνούν και κουβαλούν μέσα τους πάντα όσα τους χάρισες απλόχερα.Κάθε σου χαμόγελο,κάθε προσφορά που τους έκανες...κάθε χάδι,κάθε δάκρυ που έχυσες για κάθε στιγμή σου που τους χάρισες... για κάθε τι δικό σου και για το τίποτα το δικό τους.
Μην τους αφήσεις να σου κλέψουν το κομμάτι εκείνο που σε κρατά ζωντανό γιατί δεν το αξίζουν.Σφίξε τα δόντια,νιώσε το πόνο αυτόν που αγκαλιάζει την καρδιά σου και χάρισε τους ένα ακόμα χαμόγελο σου.Εσύ είσαι η δυνατή κι αυτοί πάντα τόσο μικροί δίπλα σου...πάντα πιο κάτω...πάντα πιο λίγοι...πιο μικροί...συγχώρεσε τους την φυγή δεν έμαθαν ποτέ τους να πολεμούν....έμαθαν να εγκαταλείπουν!

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Στα νεκρά παιδιά.

Κάθε που μπαίνει ο Δεκέμβρης,λίγο πριν βουτήξω στο πατάρι για να κατεβάσω τα στολίδια και τα φωτάκια των Χριστουγέννων,λίγο πριν μυρίσει το σπίτι μελομακάρονα θυμάμαι πάντα εκείνον τον Δεκέμβριο του 2008 που ένα παιδί έπεσε νεκρό από το όπλο ενός αστυνομικού στα Εξάρχεια.Αυτό το γεγονός θυμάμαι μου έκλεψε μια στάλα παιδικότητα που είχα φυλάξει μέσα μου μεγαλώνοντας,αρνούμενη να γίνω ένας ακόμη συμβατικός ενήλικας που θα νοιάζεται μονάχα για τον εαυτό του...μέχρι τότε δεν είχα φανταστεί ποτέ πως υπήρχε περίπτωση να συμβεί ένα τέτοιο γεγονός.Στο άκουσμα της είδησης δάκρυσαν τα μάτια μου χωρίς να το επιδιώξω,για λεπτά φαίνεται ένιωσα στο ελάχιστο το πόνο των ανθρώπων που  αγαπούσαν αυτό το παιδί...Ακολούθησαν γεγονότα που όλοι γνωρίζουμε,η Αθήνα και όχι μόνο, έγινε ένα πεδίο μάχης,μαγαζιά κάηκαν,πεζοδρόμια ξηλώθηκαν,μαθητές και φοιτητές γέμισαν τους δρόμους των πόλεων ζητώντας δικαίωση για τον άδικο θάνατο του Αλέξη.Αλήθεια πως γίνεται να αποδοθεί δικαιοσύνη για έναν άδικο θάνατο;
Μοιράστηκε ο λαός στα δυο,οι μισοί με την αστυνομία και οι άλλοι μισοί με τα παιδιά...περνούσες από τα καφενεία και τις πλατείες και όλοι μιλούσαν για αυτό.Την μια στιγμή ο Αλέξης ήταν ο αλήτης που επιδίωξε το θάνατο του και την άλλη ήταν ο ανυπεράσπιστος έφηβος.
Αναρωτιόμουν για μέρες αν είχε τόση σημασία ο χαρακτήρας του Αλέξη για να καταδικάσεις την πράξη αυτού του ανθρώπου που σήκωσε και σημάδεψε εν ψυχρώ έναν έφηβο.Εξ' αρχής για μένα ο Αλέξης δεν ήταν ο αναρχικός έφηβος αλλά απλά ο έφηβος όπως κι εκείνος δεν ήταν ο αστυνομικός ενήλικας αλλά απλά ο ενήλικας,ο ενήλικας που σκότωσε χωρίς λόγο ένα παιδί...7 χρόνια μετά ακόμα έτσι είναι...ακόμα ψάχνω να βρω τους λόγους που αυτό το παιδί έπεσε νεκρό,ακόμα πονάω στη θύμηση του γεγονότος και δυστυχώς ακόμα νιώθω πως τα παιδιά είναι ανυπεράσπιστα εκεί έξω,πως μπορεί ξανά να βρεθεί κάποιος που φέρει έννομα ένα όπλο,να το υψώσει και να σημαδέψει μια παιδική καρδιά και εμείς ξανά να βγούμε στους δρόμους,ξανά να κάνουμε το παιδί να μοιάζει μια με τέρας και μια με άγγελο και ξανά να ζητάμε δικαίωση για έναν άδικο θάνατο.
Φαύλος κύκλος όλα τελικά σε τούτο το κόσμο;Όλα ένας κύκλος χωρίς αρχή και τέλος,στο ίδιο έργο θεατές και πάντα θα χάνουμε το δάσος γιατί θα κοιτάμε επίμονα και απόλυτα το δέντρο.Εκείνη τη νύχτα του Δεκέμβρη κάτι άλλαξε μέσα μου,κάτι γεννήθηκε,δεν έχει όνομα,ξέρω μονάχα πως υπάρχει ακόμα και κάθε φορά που φτάνει ο Δεκέμβρης ξυπνά και με γεμίζει με μια θλίψη σιωπηλή...αναρωτιέμαι πως μπορούν και προχωρούν όσοι φέρουν ευθύνη για αυτόν τον θάνατο,πως κοιμούνται ήσυχοι τις νύχτες,πως λένε καληνύχτα στα δικά τους παιδιά,πως βλέπουν τον ήλιο...αναρωτιέμαι αν το χαμόγελο τους μαρτυρά την ενοχή τους για τα νεκρά παιδιά...!

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Μέλι τσάι και κανέλα!

Σσσσ κλείσε τα μάτια...
κλείσε τα φώτα...
κλείσε την τηλεόραση...
κλείσε τα αυτιά σου....
ακούς άνθρωπε;
ακούς άνθρωπε το χτύπο της καρδιάς σου;
Βάζω μια μελωδία να παίζει και πίνω το τσάι μου,ζεστό με μια κουταλιά μέλι και κανέλα.Παίρνω βαθιές ανάσες,θέλω να γεμίσει το μέσα από την υπέροχη μυρωδιά κανέλας και μελιού που μου θυμίζει πάντα κάτι από Χριστούγεννα.Παίρνω βαθιές ανάσες και ζυγίζω μέσα μου κάθε γεγονός για το οποίο δεν έχω γράψει ούτε μια αράδα λέξεις εδώ και αρκετό καιρό,όχι γιατί δεν έχω τι να πω αλλά γιατί ο χρόνος μου δεν αρκεί για να γράφω όσο συχνά θέλω ή για να είμαι λιγάκι πιο ειλικρινής περιμένω να καταλαγιάσουν μέσα μου αυτά τα γεγονότα πριν τα ντύσω με τις δικές μου λέξεις.Υπάρχουν άραγε λέξεις για να ντύσεις το προσφυγικό;Υπάρχουν λέξεις για να ντύσεις τον πόλεμο της Συρίας;Υπάρχουν λέξεις για να ντύσεις τα τρομοκρατικά χτυπήματα που δέχεται η Ευρώπη;
Παίρνω ξανά μια βαθιά ανάσα,αυτή η μυρωδιά είναι λες και καθαρίζει το μέσα μου,λες και βάζει τις σκέψεις μου σε τάξη.Αλήθεια ποιο είναι το όραμα της Ευρώπης;Το σημερινό όραμα ποιο είναι;Η ανθρωπότητα δεν μοιάζει σαν να έχει χάσει τον δρόμο της;Γίναμε μια αγέλη από ζώα χωρίς συναισθήματα που περπατάει σε μια έρημο ψάχνοντας μια όαση...μια όαση παρερμηνευμένη,μια όαση ξεθωριασμένη.Οι πρόσφυγες παλεύουν ακόμα με τα κύματα κι έπειτα όταν πατήσουν στεριά παλεύουν με τις ανθρώπινες προκαταλήψεις.Ακόμα πεθαίνουν παιδιά,ακόμα οικογένειες μένουν μισές,ακόμα άνθρωποι χάνουν την πατρίδα τους...ακόμα όλοι εμείς θεατές...θεατές στο έγκλημα...και ξαφνικά το χτύπημα στη Γαλλία.
Νιώθω ένοχη που δεν μπορώ να λυπηθώ,δεν μπορώ να νιώσω πόνο για μια Ευρώπη που τη χτυπούν γιατί πρώτη εκείνη χτύπησε...γιατί μια δεκαετία τώρα η ανεπτυγμένη Ευρώπη,η Ευρώπη που στους κόλπους της έζησαν φωτισμένοι πνευματικά άνθρωποι,η Ευρώπη της Αναγέννησης άφησε στην άκρη το πνεύμα, τον Πολιτισμό και έπεσε με τα μούτρα στο ευρώ.Στο χρήμα,στα όπλα,στο κέρδος αυτός είναι ο βωμός της Ευρώπης το κέρδος εκεί θυσιάζονται τα πάντα οι αξίες,η ηθική,ο άνθρωπος ο ίδιος.Έγινε η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα μίξερ που ανακάτεψε ατσούμπαλα τις διαφορετικότητες των χωρών και έφτιαξε ένα άνοστο μείγμα...έχασαν οι χώρες την προσωπική τους πινελιά...έχασαν οι χώρες εκείνο το κάτι διαφορετικό...μαζί με τις χώρες το έχασαν και οι άνθρωποι αυτό το κάτι διαφορετικό.
Δεν μπορώ να λυπηθώ για τα χτυπήματα στην Ευρώπη,δεν μπορώ να νιώσω κάτι γιατί αυτή η Ευρώπη στους κόλπους της οποίας ζω και μεγαλώνω κάθε μέρα μου δείχνει το άσχημο πρόσωπο της,κάθε μέρα ακρωτηριάζει της χώρες εκείνες που είναι οικονομικά πιο αδύναμες και δεν τις προστατεύει,της αφήνει να χάνονται,να βαλτώνουν και μαζί με τις χώρες βαλτώνουν και οι άνθρωποι που ακόμα κρατούν με νύχια και με δόντια ζωντανά τα όνειρα τους.Παίρνω ακόμα μια βαθιά ανάσα,αφήνω την κανέλα να με ταξιδέψει μακριά...χάνομαι σε ένα καταπράσινο λόφο,τρέχω σε μια παραλία...χαζεύω τα σύννεφα και παίζω με τα σχέδιά τους...και έπειτα σκέφτομαι πως αντέχουμε να κοιτάμε στα μάτια τα παιδιά....πόσο θράσος έχουμε να τους χτίζουμε αυτόν τον άθλιο και σκληρό κόσμο για να ζουν κι όμως να μην μας βαραίνει καμία ενοχή.
Φτάνουν τα Χριστούγεννα...θα στολίσουμε πάλι σπίτια,αυλές.μπαλκόνια,εμπορικά,θα γίνουμε αλληλέγγυοι για μια μέρα...ψέμα και υποκρισία...κι έπειτα θα απολαύσουμε τα τεράστια γιορτινά τραπέζια που θα φτιάξουμε στα σπίτια μας χωρίς καμία ενοχή για την ανοχή μας στα εγκλήματα.Ζούμε την εποχή που θα θερίσουμε τη σοδειά που έσπειραν και σπείραμε κι εμείς...κι αυτή η σοδειά φαίνεται πως θα είναι γεμάτη σάπιους καρπούς γιατί ρίξαμε σάπιους σπόρους.
Ανοίγω τα φώτα,ανοίγω την τηλεόραση και παρακολουθώ όσα μας σερβίρουν τα χαζοκούτια που φροντίζουν να μας κρατούν σε συστολή.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Γλυκός Σεπτέμβρης.

Λατρεύω τον Σεπτέμβρη.Ναι μου αρέσει που έρχεται με τις αλλαγές του να μας βγάλει από την ρουτίνα του καλοκαιριού ακριβώς τη στιγμή εκείνη που οι όμορφες συνήθειες του καλοκαιριού έχουν αρχίσει να γίνονται μια ενοχλητική ρουτίνα.Έρχεται με τις πρώτες μπόρες,να ξεπλύνει τη σκόνη,έρχεται με τα ελαφρά αεράκια του να γεμίσει τους δρόμους φύλλα.Τα φύλλα πέφτουν και τα κλαδιά στέκονται γυμνά.
Βάζουμε πίσω στο ράφι τους κρύους καφέδες και φέρνουμε μπροστά τους ζεστούς.Βγάζουμε κι από την ντουλάπα την απαλή μας κουβερτούλα,αυτή που παίρνουμε αγκαλιά στον καναπέ όσο διαβάζουμε το βιβλίο μας ή όσο βλέπουμε κάποια ταινία.Βάζουμε και στο πλατύ πρεβάζι του παραθύρου το μαξιλάρι γιατί αυτή είναι η αγαπημένη μου θέση να βλέπω τις σταγόνες της βροχής να σχηματίζουν ρυάκια στο τζάμι και στο δρόμο.Φοράμε και καμιά ζακέτα που και που.Μου αρέσει ο Σεπτέμβριος γιατί μαζί του ξυπνά η αίσθηση της όσφρησης.Μυρίζει το χώμα,η βροχή,μυρωδιές που είχαν κρυφτεί στου καλοκαιριού τη ζέστη.Ο ουρανός γίνεται πιο μπλε και τα σύννεφα μας καλούν σε ταξίδια μακρινά.
Οι παρέες μαζεύονται ξανά και πίνουν τον καφέ τους σε ζεστά στέκια,δεν λείπει κανείς σε διακοπές είναι όλοι εδώ.Είναι όλοι στις δουλειές τους και ξεκλέβουν λίγο χρόνο να θαυμάσουν τον Σεπτέμβρη που μεταμορφώνει τη φύση.Αν μπορούσα να του δώσω ένα άρωμα θα ήταν αυτό της κανέλας.Αυτό το γλυκό έντονο άρωμα της κανέλας που σε γεμίζει μια νοσταλγία και λίγη θλίψη κάποιες φορές.Αν ήταν χρώμα θα ήταν αυτό το ζεστό πορτοκαλί,αυτό το χρώμα που σε γεμίζει με λίγη ελπίδα και προσδοκία,αυτό το χρώμα που σου ζεσταίνει το μέσα σου.
Ο Σεπτέμβρης είναι και ένας μήνας που προσφέρεται για σκέψη.Έρχεται μετά τον Αύγουστο να μας θυμίσει όσα ξεχάσαμε,να μας κάνει να κυνηγήσουμε όσα βρήκαμε.Διαβάζω την εφημερίδα της Κυριακής,πίνω καφέ και ακούω μια τζαζ μελωδία.Αυτό είναι ο Σεπτέμβρης,μικρές όμορφες στιγμές μέσα στο σπίτι με φίλους και τον άνθρωπο που αγαπάς.
Ένας γλυκός Σεπτέμβρης που μας αποχαιρετά.Να σταματάτε που και που για να θαυμάσετε την αλλαγή της φύσης.Καλή υπόλοιπη Κυριακή!

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Ένα ταξίδι.

Μου αρέσουν τα ταξίδια,όχι όμως αυτό για το οποίο θα σας γράψω...ένα ταξίδι για να συναντήσεις έναν μελλοθάνατο.Σκέψεις μπερδεμένες μέσα μου,προσπαθώ να σχεδιάσω κάθε μου λέξη κάθε μου βήμα,προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να φυλακίσω τα δάκρυα μου και να τα αφήσω να κυλήσουν αργότερα,στο δρόμο της επιστροφής.Έχω χάσει κατά καιρούς πολλούς φίλους και συγγενείς πότε ξαφνικά και πότε έχοντας χρόνο να τους αποχαιρετήσω.Δειλή όπως είμαι βέβαια δεν αποχαιρέτησα ποτέ κανέναν τους.Είναι αυτά τα δάκρυα που γεμίζουν τα μάτια μου και δεν μου αφήνουν και πολλά περιθώρια επιλογών.
Σκέφτομαι τι έχει ανάγκη να ακούσει ένας άνθρωπος που δίνει μια μάχη για τη ζωή του,μια μάχη που για τους γιατρούς θεωρείται βέβαια χαμένη από τώρα.Σκέφτομαι αν πρέπει να του δώσω την ελπίδα,αν πρέπει να γίνω κίνητρο να γεμίσει το μέσα του δύναμη.Περπατάω αργά-αργά μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο του,ξαπλωμένος στο κρεβάτι του,μια σκιά της μορφής του και όχι εκείνος,όχι εκείνος με τα καταπράσινα μάτια του,την μπάσα φωνή του και το δυνατό γέλιο του.Φτάνω του πιάνω το χέρι,με κοιτάζει στα μάτια και του χαμογελάω.Μου χαμογελάει κι εκείνος,μου δίνει δύναμη και ντρέπομαι,ντρέπομαι γιατί αντί να του δίνω εγώ μου δίνει εκείνος.Στέκομαι εκεί σιωπηλή,δεν βγαίνει καμία λέξη,όσα σχέδια έκανα στο δρόμο έχουν ναυαγήσει.Χαμογελάω ξανά και τότε σαν χείμαρρος ξεπηδούν από μέσα μου οι λέξεις.Του λέω για την ομάδα του,για τη βάρκα του που είναι έτοιμη και τον περιμένει να πάει για ψάρεμα.Για τον κήπο του που είναι γεμάτος από την οικογένεια μας,μου γελάει και μου απαντάει με δυσκολία σε όσα τον ρωτάω.Του χαμογελάω ξανά και μου λέει «Θα γίνω καλά,αν φάω λιγάκι ακόμα θα γίνω καλά»
Βγαίνω από το δωμάτιο,δεν με βλέπει μα εγώ τον κοιτάζω ακόμα.Ο αέρας γεμίζει τις κουρτίνες,χαϊδεύει τη σάρκα μου.Κοιτάζω τα βλέμματα όλων.Βλέμματα πυρωμένα,βλέμματα γεμάτη αγάπη και κατανόηση,βλέμματα γεμάτα φόβο για εκείνον τον άνθρωπο που είναι στο κρεβάτι.Η ζωή είναι γεμάτη μάχες.Καθημερινές μάχες,αγωνιστές είμαστε,αγωνιστές που παλεύουμε για το αύριο και συχνά αφήνουμε το σήμερα να περνάει χωρίς να το υπολογίζουμε.Δεν φοβάμαι τον θάνατο για μένα,τον μισώ όμως γιατί με χωρίζει με τους ανθρώπους που αγαπάω.
Ξαναμπαίνω μέσα στο δωμάτιο,χαμογελάω και μιλάω ακατάπαυστα.Γεμίζω το δωμάτιο με όμορφες εικόνες.Τον βλέπω να μου χαμογελάει,σηκώνεται λιγάκι καθιστός,τον παίρνω μια αγκαλιά.«Θα πάνε όλα καλά»του λέω και κοιτάζω τα μάτια του.Τα μάτια του είναι ίδια,η ψυχή του είναι ίδια η αρρώστια μπορεί να του πάρει τα πάντα μα όχι και την ψυχή του.
Στο δρόμο για το γυρισμό δυο ποτάμια δάκρυα χαράζουν αυλάκια στα μαγουλά μου.Δεν κλαίω για τον θάνατο που έρχεται κλαίω μονάχα για τις στιγμές που θα μου στερήσει μαζί του.Για το γάργαρο γέλιο του,τα ανέκδοτα του στο οικογενειακό τραπέζι,τις γκάφες του στα μαστορέματα και την ανικανότητα του να αντισταθεί στις λιχουδιές που βγάζουμε από το φούρνο και πάντα τις δοκιμάζει πριν τις βάλουμε στο τραπέζι.Κλαίω για τα γλέντια που θα γίνουν χωρίς την παρουσία του,κλαίω γιατί το ξέρω πως τα γλέντια θα είναι πιο φτωχά...χωρίς το γάργαρο γέλιο του.

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Νύχτα γεμάτη άστρα!

Λατρεύω τον ουρανό του Αυγούστου,λατρεύω την φως των αστεριών και αυτή την καλοκαιρινή μυρωδιά που υπάρχει διάχυτη στον αέρα.Την ονομάζω το φιλί του ήλιου και σαν μικρό παιδάκι την απολαμβάνω τις νύχτες να μπλέκεται με το άρωμα του γιασεμιού και του νυχτολούλουδου.Όλα αυτά μαζί είναι το άρωμα του καλοκαιριού.Ο ήχος του καλοκαιριού είναι το κύμα της θάλασσας και τα γέλια των ανθρώπων.Ναι το καλοκαίρι γελάμε πιο πολύ!Τα άστρα όμως αχ αυτά τα άστρα πάντα θα μου τραβάνε το βλέμμα,θα τα κοιτάζω πάντα με θράσος κατάματα και θα θέλω να συναντήσω μέσα τους τα βλέμματα εκείνα που τα κοιτάζουν την ίδια ώρα με εμένα!
Με θράσος θα τα ενώνω με νοητές γραμμές και θα σχηματίζω μαργαρίτες,σύννεφα,πρόσωπα που γελάνε,καρδούλες,ήλιους και θα ανυπομονώ για την πτώση τους.Να θαυμάζω λιγάκι αυτή τη σκόνη φωτός που αφήνουν στον ουρανό για λίγο και να κάνω την ευχή μου με όλη μου την καρδιά.Από μικρό παιδί κάθε καλοκαίρι η ίδια δουλειά.Ο ουρανός και τα άστρα τις νύχτες.Έχουν μια μαγεία τα άτιμα,είναι μάλλον που δεν μπορούμε να τα πιάσουμε,ούτε να τα φωτογραφίσουμε όπως τα βλέπουν τα μάτια μας μπορούμε.
Είναι αυτά τα δέκα λεπτά της ημέρας που υπάρχουν μόνο για μένα και τα άστρα...και για τα όνειρα μου,τα όνειρα μου που τα ξεχνάω καμιά φορά και τότε γίνομαι ίδια με όλους,ένα ρομπότ που ξεχνάει να ζει μοναδικά γιατί μπερδεύεται και πιστεύει λανθασμένα πως οι μέρες που φεύγουν θα έρθουν ξανά...ξεγελιέται με τη ρουτίνα το εγώ μου και σπαταλάει το χρόνο του άσκοπα...όπως όλοι μας δηλαδή...δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τη μοναδικότητα της στιγμής!
Τα άστρα πάντα με κάνουν να ξεχνώ τα γήινα...τα καθημερινά.Με γεμίζουν με μια γαλήνη και καθαρίζουν το βλέμμα μου,ξαφνικά είναι όλα τόσο καθαρά μπροστά μου και κατανοώ πλήρως ποια είναι τα σημαντικά και ποια τα ασήμαντα!Κοιτάζοντας τα άστρα βεβαιώνομαι για όσα αγαπάω,αντιλαμβάνομαι την αξία των ανθρώπων που έχω δίπλα μου και αυτό είναι το πρώτο βήμα για να τους ανταποδίδω όσα μου προσφέρουν.
Σκέφτομαι πόσο όμορφος θα ήταν αυτός ο κόσμος αν ήμασταν όλοι μας περισσότερο άνθρωποι,αν μοιραζόμασταν,αν χαρίζαμε,αν βοηθούσαμε,αν ακούγαμε,αν συμπονούσαμε λίγο περισσότερο τους διπλανούς μας.Αν για μια μέρα μπορούσαμε να συνεργαστούμε και όχι να αδιαφορήσουμε όπως κάνουμε κάθε μέρα.Αυτός ο ουρανός σκεπάζει νύχτα και μέρα έναν πλανήτη.Αυτά τα άστρα τα κοιτάζουν ένα σωρό μάτια και η αλήθεια είναι πως κάτω από αυτά τα άστρα είμαστε όλοι ίσοι και ίδιοι είτε μένουμε σε ένα παλάτι,είτε σε ένα υπόγειο είτε σε ένα παγκάκι...είτε φοράμε ρούχα από το καλάθι είτε από τον πιο ακριβό οίκο μόδας.
Καληνύχτα!!!